Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

"Λόγια είναι τα δάκρυα, κρυμμένα στο κορμί"

Σήμερα είναι η δική σου μέρα. Και σε σκέφτομαι έντονα. Να σου πω οτι μου λείπεις; Αυτό το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Θέλω όμως να το πω το έχω ανάγκη. Μου λείπεις αφάνταστα και σήμερα και κάθε μέρα τα τελευταία 11 χρόνια. Και πιο πολύ όταν είμαι στενοχωρημένη. Μαζί συζητούσαμε τα πάντα, ήσουν πολύ καλός στο να ακούς. Μετά έλεγες τη γνώμη σου πάντα με επιχειρήματα απλά και κατανοητά. Είχες αυτή τη μαγική ικανότητα να ισορροπείς τα πάντα ακόμα και μέσα στην ψυχή μου.
Είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαμε να κουβεντιάζουμε τώρα. Γιατί μεγάλωσα και έχω και εγώ τις ίδιες ανησυχίες. Για τον κόσμο που ζούμε, για τη δυστυχία που υπάρχει γύρω μας, το περιβάλλον που καταστρέφουμε ανηλεώς... Θα μπορούσαμε ακόμα και για τις εκλογές να μιλάμε τώρα πια. Να σου πω ότι δεν εμπιστεύομαι  τα λόγια κανενός πολιτικού αν και σέβομαι πολύ την ιδεολογία σου που όμως είναι όνειρο απατηλό τώρα, μακάρι να γινόταν πράξη.
Ακόμα περισσότερα όμως θα ήταν αυτά που θα κάναμε μαζί. Και αυτά που θα έκανες με τη Θώμη και το Μιχάλη. Η Θώμη μου είχε πει μια φορά που σε κοιτούσαμε σε κάποιο βίντεο: " Θέλω να ακούσω πώς ήταν η φωνή του παππού Μιχάλη". Και έκλαιγε γιατί της λείπεις και ας μην σε γνώρισε από κοντά. Σε γνωρίζει μέσα από τις ιστορίες που λέμε μαζί.
Σε αγαπώ τόσο πολύ!! Μακάρι να στο έλεγα πιο συχνά, όπως την τελευταία φορά που μιλήσαμε... Τότε που ήμουν στη Σκωτία και σε πήρα τηλέφωνο να σου ευχηθώ πρώτη φορά για την γιορτή του Πατέρα. Που χαιρόσουν για μένα και μου έλεγες να συνεχίσω και να κάνω όλα μου τα όνειρα πραγματικότητα.
Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου πρόσφερες, για όλα αυτά που μου έμαθες. Πάντα θα σε έχω κοντά μου, κανείς δε μπορεί να βγάλει από την καρδιά μου αυτά που νοιώθει, κανείς δε μπορεί να μου κλέψει τις αναμνήσεις μου. Κανείς!

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Κι όμως αυτή η γυναίκα συνεχίζει να ελπίζει και να παλεύει.

* Τα ονόματα των ατόμων έχουν αλλάξει για λόγους ασφαλείας

ΠΕΣΑΒΑΡ – Λίγες μέρες πριν, επισκέφθηκα ένα νοσοκομείο στη Πεσαβάρ για να συναντήσω ανθρώπους από τη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία οι οποίοι είχαν τραυματιστεί και στη συνέχεια έχασαν τα σπίτια τους. Οι ιστορίες τους δεν κάνουν πρωτοσέλιδα, σε αντίθεση με τους αριθμούς των εκτοπισμένων, ή τους αριθμούς των μαχητών που σκοτώθηκαν. Είναι ωστόσο ένα κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας μας. Δεν είχα σαφή ιδέα στο μυαλό μου για το τι θα αντίκριζα όταν θα πήγαινα στο νοσοκομείο. Περίμενα ακρωτηριασμούς και κατάγματα. Αντί για αυτά, είδα σώματα εντελώς καμένα, ανοιχτές πληγές, πρόσωπα παιδιών που είχαν χάσει τη φυσική χρωμάτωσή τους, τα καμένα πόδια ενός μωρού. Άκουσα το κλάμα των γυναικών και των παιδιών που υπέφεραν από τον πόνο.

Η Σάπλα* είναι μια νεαρή μητέρα από το Μπαλογκράμ που βρίσκεται στην κοιλάδα του Σουάτ. Η οικογένεια της εξέτρεφε αγελάδες παραγωγής γάλακτος και άλλα ζώα. Σήμερα, η 25χρονη Σάπλα βρίσκεται σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου με τα τρία επιζώντα παιδιά της. Η πλάτη και το στήθος της έχουν ραγίσει και έχουν σοβαρά εγκαύματα. Έχει ανοιχτές πληγές στα πόδια και τα χέρια της και το πρόσωπό της είναι μελανιασμένο. Η 16χρονη κουνιάδα της κάθεται σε μια γωνιά, υποφέροντας από τον πόνο και μιλώντας στον εαυτό της ασυνάρτητα.
Βαριανασαίνοντας, η Σάπλα ανακαλεί τι συνέβη. "Ήταν σούρουπο. Ήμασταν εννιά άτομα σε ένα δωμάτιο και διαβάζαμε προσευχές. Ο άντρας μου και ο πατέρας μου άρμεγαν τις αγελάδες έξω στο χωράφι. Η πεθερά μου ήταν μαζί μου στο δωμάτιο και έφτιαχνε ψωμί. Η πρώτη βόμβα έπεσε μπροστά στο σπίτι. Αμέσως μετά, μια δεύτερη και τρίτη βόμβα χτύπησαν το δωμάτιο στο οποίο βρισκόμασταν."
Η Σάπλα μου είπε ότι βρισκόταν σε σύγχυση. "Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό. Δε μπορούσα να δω τίποτα αρχικά. Τα ρούχα μου έπιασαν φωτιά. Ήμουν σα μια μπάλα φωτιάς. Η στέγη κατέρρευσε. Ήθελα μόνο να βγω έξω. Οι άνθρωποι του χωριού έτρεξαν αμέσως να μας βοηθήσουν. Με τύλιξαν σε υφάσματα. Ένιωθα το δέρμα μου να καίγεται. Ήταν ανυπόφορο.»
Η οικογένεια έκανε την καταμέτρηση και συνειδητοποίησε το χειρότερο. «Η τρίχρονη κόρη μου, η Σάλμα *, η πεθερά μου, η Τζοχάρα* και ο κουνιάδος μου, ο Μοχάμαντ* ήταν νεκροί. Θα μπορούσα να αντέξω τον πόνο,» είπε η Σάπλα με αναφιλητά, «αν η κόρη μου ήταν ζωντανή.»
Η Σάπλα μου έδειξε τα τρία παιδιά της που επέζησαν. Είχαν καεί και το δέρμα τους είχε αποχρωματιστεί. «Ο μικρότερος γιος μου, ο Τζούμα*, είναι δύο χρονών*. Τα ποδαράκια του έχουν καεί», είπε η μητέρα του ενώ το αγοράκι έκλαιγε. Η εφτά μηνών Ζάιμα* έκλαιγε και εκείνη καθώς η αδερφή της Σάπλα προσπαθούσε να τη θηλάσει με ξένο γάλα. Η Πασμίνα, η εφτάχρονη κόρη της, κοιτούσε την οικογένειά της χαμένη σε σκέψεις.
Μετά το βομβαρδισμό, η Σάπλα πέρασε όλο το βράδυ υποφέροντας από τους πόνους. Η οικογένεια δε μπορούσε να μεταφερθεί αμέσως σε νοσοκομείο γιατί η κυκλοφορία απαγορεύοταν και οι μετακινήσεις ήταν επικίνδυνες. Έμειναν στο σπίτι ενός γείτονα περιμένοντας βοήθεια. Εν τέλει, οι στρατιώτες τους επέτρεψαν να χρησιμοποιήσουν ένα ιδιωτικό όχημα για να μεταφέρουν τους τραυματισμένους στο νοσοκομείο στην Πεσαβάρ. «Φτάσαμε στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα στις 11:00μμ,» θυμάται η Σάπλα, 24 ώρες αφότου η βόμβα κατάστρεψε το σπίτι τους.
Στο νοσοκομείο έπλυναν τις πληγές τους και τους έδωσαν ισχυρά αναλγητικά και ληγμένα αντιβιοτικά. Μερικές μέρες πριν, όμως, οι γιατροί σταμάτησαν να χορηγούν παυσίπονα εξαιτίας παρενεργειών, όπως συνεχιζόμενοι εμετοί και κίνδυνος εξάρτησης. Η Σάπλα εξακολουθεί να υποφέρει από τον πόνο.«Τα νοσοκομεία στην Πεσαβάρ δε διαθέτουν ειδικές μονάδες για αυτούς που υποφέρουν από εγκαύματα», είπε ο Αριφ* ο άντρας της Σάπλα, ο οποίος υποφέρει από εγκαύματα μικρού βαθμού. «Θέλουμε να τη μεταφέρουμε στο νοσοκομείο Καριάν στο Παντζαμπ γιατί εκεί έχουν εξειδικευμένη μονάδα. Είναι όμως τόσο ακριβά, είναι ιδιωτικό νοσοκομείο και εμείς απλά δεν έχουμε τα οικονομικά μέσα.»

Όταν τους επισκέφθηκα, η Σάπλα άκουγε τη μητέρα της που απήγγειλε το Κοράνι. Εκτοπισμένες οικογένειες σαν τη δική της αποτελούν πρόκληση για την Ύπατη Αρμοστεία. Η Ισαμπέλ Ριβολέ είναι Υπεύθυνη Προστασίας στο γραφείο της Υ.Α. στην Πεσαβάρ. «Η άμεση ανταπόκριση βασίζεται στη σωστή ιατρική φροντίδα,» σχολιάζει για τους τραυματισμένους και εκτοπισμένους. «Οι ανάγκες τους όμως, όπως και οι οικογένειες τους, πρέπει να αντιμετωπίζονται μέσα στο πλαίσιο του εκτοπισμού.»


Η Ριβολέ λέει πως η Υ.Α. του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες αρχίζει με την καταγραφή των εκτοπισμένων, καθώς «αυτό επιτρέπει τη συνεχιζόμενη παρακολούθηση τους από τη στιγμή που μπαίνουν στο νοσοκομείο μέχρι να γυρίσουν σπίτι». Λέει επίσης πως η Υ.Α. και οι άλλοι οργανισμοί προστασίας δουλεύουν για τον εντοπισμό τέτοιων ευάλωτων περιπτώσεων με σκοπό να δώσουν συγκεκριμένη βοήθεια ανακούφισης, συμπεριλαμβανόμενης της ψυχολογικής στήριξης, καθώς και δραστηριοτήτων παραγωγής εισοδήματος.

Εν τω μεταξύ, η Σάπλα δεν κατηγορεί κανέναν για αυτό που της συνέβη, αλλά παραδέχεται ότι χρειάζεται χρόνος για να γιατρευτεί. «Ήταν απλά θέλημα Θεού να το περάσουμε αυτό», είπε. Δεν αισθάνομαι θυμωμένη, αλλά δε θέλω να επιστρέψω στο Σουάτ τώρα. Έχω ανάγκη να νιώσω καλύτερα. Επίσης, εκεί δεν υπάρχει ούτε ηλεκτρισμός, ούτε νερό, ούτε υποδομές υγείας.» Ωστόσο, «εδώ στην Πεσαβάρ έχει πολύ ζέστη. Στο Σουάτ ήταν πολύ πιο δροσερά”, παραδέχεται.



Της Hélène Caux, Πεσαβάρ, Πακιστάν
(από την επίσημη σελίδα της Ύπατης Αρμοστείας)





Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Απλά καταπληκτικό!

Μου έστειλαν με μέιλ το παρακάτω βίντεο. Αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας!


Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

Χρόνια πολλά ψυχούλα μου!!!



Σήμερα έγινες 3 χρόνων. Ένα μικρό αντράκι, χαρούμενο, καμιά φορά ντροπαλό καμιά φορά ζωηρό αλλά πάντα το αγοράκι μου! Να σε χαιρόμαστε καρδούλα μου και να είσαι πάντα ευτυχισμένος!


Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Καινούρια μέρα.

" Το πρωινό που θα 'ρθει,
 ήλιο, κελάηδημα αηδονιού θα φέρει.
Άνοιξε τα παράθυρα το φως να μπει
και διώξε το σκοτάδι της κακίας πέρα, μακριά.
Άκου πώς κελαρύζει το ποτάμι,
γάργαρο το γέλιο ενός παιδιού ακούγεται..."



Αφιερωμένο στη μικρή μπλογκοπαρέα μου και κυρίως στις δύο γλυκύτατες κυρίες που μου το ενέπνευσαν.
Σας χαρίζω και ένα τραγουδάκι που μου άρεσε ανέκαθεν πριν καν μάθω τί λέει από τη μουσική και μόνο. Όταν δε ανακάλυψα τη συγκεκριμένη εκτέλεση και τη Lara Fabian κατενθουσιάστηκα.
Απολαύστε μια καταπληκτική ερμηνεία:

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

"Κικ-νικ" !

Την Κυριακή είχα υποσχεθεί στα μικρά  μου μίνι εκδρομούλα. Καθότι ο χρόνος μας πίεζε αποφασίσαμε να πάμε κάπου πολύ κοντά.
Και έκαναν και "κικ-νικ" όπως λέει ο γιος μου...
Ρέμβασαν με τον μπαμπά τον υδροβιότοπο του Μουστού:

Είδανε για άαααλλη μια φορά τις βαρκούλες στην παραλία μας:
Και τέλος έπαιξαν με τα σκυλάκια και τα γατάκια της καλής μας φίλης της Γ. από τη Γερμανία,
αλλά περισσότερο χάρηκαν τον Γκαρύ!
(Σημ. ο Γκαρύς δεν είναι φυλακισμένος, εμείς είμαστε μέσα!)

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Ν' αγαπάς!



Ένα υπέροχο τραγούδι από τον  αγαπημένο μου Παντελή Θαλασσινό. Μου άρεσε πολύ το συγκεκριμένο βιντεάκι συγχαρητήρια στο δημιουργό του!

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Πώς γίνονται οι "ρατσιστές από κούνια."

Η ιστορία που θα σας πω είναι αληθινή. Κάτι μου θύμισε σήμερα το γεγονός και για άλλη μια φορά εξοργίστηκα με τη σκέψη και μόνο.
Καλοκαίρι απόγευμα (πριν από 4 περίπου χρόνια) παίρνω την κόρη μου που ήταν τότε σχεδόν 3 ετών και πάμε να δούμε τη μαμά μου που έχει καφενείο. Φτάνοντας στην πόρτα βλέπω ότι πίσω μας έρχεται ένας νεαρός που πουλάει C.D. Η μικρή δεν έχει μέχρι τότε συναντήσει από τόσο κοντά άνθρωπο διαφορετικού χρώματος. Χαίρομαι για αυτό και περιμένω να δω την αντίδρασή της. Με το που πατάμε το πόδι μας μέσα και ενώ ο νεαρός βρίσκεται ακριβώς πίσω μας ένας "κύριος" που πίνει το καφεδάκι του, λέει δυνατά στη μικρή: "Κοίτα πίσω σου, ΘΑ ΣΕ ΦΑΕΙ!!!"
Δεν μπορώ να σας περιγράψω το πώς ένοιωσα! Το παιδί μαρμάρωσε και άρχισε να κλαίει και ο καημένος ο νεαρός είχε κατεβάσει το κεφάλι και από το ύφος του καταλάβαινες πόσο άσχημα ένοιωθε! " Άκου να δεις", λέω στον "κύριο", "δε σου επιτρέπω να κάνεις ρατσιστή το δικό μου το παιδί!" Ήθελα να πω και άλλα, αλλά κρατήθηκα γιατί προσπαθούσα να καθησυχάσω τη μικρή. Την πήρα από το χεράκι και πήγαμε κοντά στον νεαρό που χαμογελούσε τώρα, τον ρωτήσαμε πώς τον λένε. Ήταν ο Ντέιβιντ, από την Κένυα. Μέσα σε λίγα λεπτά η κόρη μου του χαμογελούσε και τον βομβάρδιζε με ερωτήσεις. Έγιναν "φιλαράκια".
Η μικρή θα πάει φέτος στη Β΄ Δημοτικού και είναι πάντα φιλική με παιδάκια από άλλες χώρες, έχει κατανοήσει πολύ καλά το ότι οι άνθρωποι δεν ξεχωρίζουν λόγω χρώματος, φυλής ή γλώσσας.
Και είμαι πολύ περήφανη μαμά γι' αυτό!

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Να σε χαιρόμαστε μανούλα!

Να ζήσεις μανούλα και χρόνια πολλά,
βαθειά να γεράσεις γεμάτη χαρά.
Παντού να σκορπίζεις αγάπη αγκαλιές,
σε πολλά εγγονάκια παραμύθια να λες!



Στη μανούλα μας που σήμερα κλείνει τα 60!

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Καλό Φθινόπωρο!

Χινόπωρο, στολίστηκες νεκρό κι ωραίο από προχτές,
με το παλιό Βενέτικο χρυσάφι
και τώρα οι βοριάδες οι πικροί σου γίνονται τραγουδιστές
και τα νερά τα πένθιμα ζωγράφοι.

Μιλτιάδης Μαλακάσης "Χινόπωρο"

Αναγνώστες