Αϊτή...

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της ACT4PEOPLE:

ΑΪΤΗ 2010

Ο λαός λέει όπου ο φτωχός και η μοίρα του. Από την άλλη, κάθε μέρα διαπιστώνει κανείς ότι ένα γεγονός φυσικής καταστροφής, γίνεται συχνά η αφετηρία να φανεί η αλήθεια σε ολόκληρο τον Πλανήτη.
Η φυσική καταστροφή είναι κάτι που οπωσδήποτε μπορεί να συμβεί σε όποιο σημείο του Πλανήτη, και να χτυπήσει οποιαδήποτε πόλη και οποιαδήποτε χώρα της γης. Θα έλεγε κανείς ότι έτσι συνέβη και στην Αϊτή.
Όμως, πίσω απ’ αυτή την αλήθεια πρέπει κανείς να δει τις άλλες αλήθειες που κρύβονται επιμελώς, τις οποίες μαθαίνουμε τμηματικώς, ενω πολλές φορές μένουν πραγματικά αθέατες από τον πολύ κόσμο.
Πίσω από αυτή τη φυσική καταστροφή, από την κατάρρευση κτιρίων και υποδομών, από την πλήρη καταστροφή ολόκληρων παραγκουπόλεων, αναδείχτηκε η αδυσώπητη πραγματικότητα.
Η φτώχεια, και η εξαθλίωση, που μάστιζε και μαστίζει λαούς και πληθυσμούς ολόκληρης της γης, πριν από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή.
Μεγάλα θύματα, χωρίς φυσικά να υπάρχουν ιδιαίτερες εξαιρέσεις, είναι τα παιδιά.
Χιλιάδες από αυτά, εκατομμύρια από αυτά κάθε χρόνο, δεν προλαβαίνουν να χαρούν το αγαθό της
ζωής. Πεθαίνουν από πείνα, από υποσιτισμό, και από ασθένειες οι οποίες σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη θα ήταν εύκολα αντιμετωπίσιμες.
Η αλήθεια είναι γνωστή σε όλους. Η βασική αιτία εστιάζεται σε μια λέξη: ΚΕΡΔΟΣ. Μπροστά σ’ αυτό οι ανθρώπινες ζωές μοιάζουν με άμμο για τα κανόνια. Μπροστά σ’ αυτό μεγάλες ανακαλύψεις κρύβονται ως επτασφράγιστα μυστικά αφού προϋπόθεση είναι να υπάρξει πρώτα η πλήρης απόσβεση προηγούμενων τέτοιων. Τι κι’ αν κάποιες από αυτές θα ήταν ικανές να σώσουν χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες ανθρώπους.
Η Αϊτή είναι σίγουρα μια. Η Αϊτή είναι σίγουρα αυτή τη στιγμή το συγκλονιστικότερο θέμα φυσικής καταστροφής που βλέπουμε και βιώνουμε. Αλλά η Αϊτή υπάρχει παντού, υπάρχει στις χώρες του τρίτου κόσμου και της Αφρικής και είναι δυνατόν να υπάρξει οπουδήποτε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.
Η παγκοσμιοποίηση ήταν και είναι μια από τις μεγάλες ιδέες ή μεγάλες ουτοπίες του συστήματος που ζούμε σήμερα.
Ουτοπία γιατί αν το κριτήριο είναι το κέρδος το πιθανότερο είναι πάντα να παγκοσμιοποιήσεις την κρίση και την φτώχεια. Η παγκοσμιοποίηση όμως στην περίπτωση μιας φυσικής καταστροφής, από μια ποιητική σκοπιά δείχνει ότι παντού τα ερείπια είναι τα ίδια, ο πόνος των μανάδων είναι ο ίδιος, τα διαμελισμένα κορμιά είναι ίδια.
Στη νέα γενιά υπάρχει η ελπίδα ότι θα βρει τη δύναμη και τον τρόπο να δημιουργήσει μια διεθνή παγκόσμια συνείδηση, η οποία θα οδηγήσει σε ανατροπές και κτίσιμο κόσμου με ιδανικά, οράματα, πολιτισμό, δουλειά για όλους, ζωή για όλους.
Η ACT4PEOPLE και η ACT4CHILDREN αναζητούν τρόπο συνεργασίας με οργανώσεις εργαζομένων, και οργανώσεις μη κυβερνητικού χαρακτήρα, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να καταφέρουν να συμβάλλουν στην ανακούφιση του πόνου των πληγέντων συνανθρώπων μας

Η ιστορία δύο παιδιών που τα νοιώθω παιδιά μου.

Πάει σχεδόν ένας χρόνος τώρα που μου τηλεφώνησε η καλή μου φίλη, ας την πούμε Άννα, κλαίγοντας γοερά. «Μα τι σου συμβαίνει;», τη ρώτησα τρομαγμένη. Μέσα από αναφιλητά μου είπε ότι η αδερφή της είχε ένα σοβαρό ατύχημα και χαροπαλεύει.

Έτρεξα αμέσως να την βρω για να της συμπαρασταθώ όσο μπορούσα αυτή τη δύσκολη για εκείνη στιγμή. Η Άννα από οικογένεια Παλαιστίνιων προσφύγων γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια πόλη της Μέσης Ανατολής. Εδώ και πολλά χρόνια έφυγε από εκεί και ζει μόνιμα πλέον στην Ελλάδα. Την αδερφή της που ήταν ένα χρόνο μικρότερη, είχε να τη δει τρία χρόνια όταν την είχε επισκεφτεί τελευταία φορά.

Δυστυχώς η κατάσταση ήταν σοβαρή και την επόμενη μέρα την ειδοποίησαν ότι έφυγε από τη ζωή, μόλις στα 34 της χρόνια. Το ποιο τραγικό; Άφησε πίσω της δύο ορφανά. Ένα κοριτσάκι 4 ετών και ένα αγοράκι μόλις ενός έτους!!

Η Άννα έκλεισε εισιτήρια για να πάει να αποχαιρετήσει την αδερφή της. Πριν φύγει πέρασε από το σπίτι μου και μου είπε: « Τα παιδιά θα τα πάρω από εκεί, εδώ σίγουρα θα είναι καλύτερα.» Καθότι η ίδια δεν έχει παιδιά και δεν είναι παντρεμένη της είπα ότι θα είμαι δίπλα της αν τελικά το κάνει. Και έφυγε.

Όταν έφτασε εκεί έπαθε σοκ όταν διαπίστωσε πόσο μικρά ήταν στ’αλήθεια αυτά τα αγγελούδια ειδικά ο μικρός που ούτε καν περπατούσε! Η δε κατάσταση εκεί μόνο κατάλληλη να μεγαλώσουν τα παιδιά δεν ήταν καθότι δεν υπήρχε πια ένα σταθερό περιβάλλον ούτε άνθρωποι διατεθειμένοι να τους προσφέρουν πραγματική αγάπη και στοργή. Ο πατέρας θεωρούσε ότι δε μπορεί να τα καταφέρει μόνος και μέχρι το ενδεχόμενο να κλειστούν κάποια στιγμή σε ίδρυμα για ορφανά ακούστηκε από κάποιους. Όλα αυτά ενίσχυσαν την αρχική της σκέψη να τα φέρει στην Ελλάδα μαζί της. Ένας νόμος μάλιστα εκεί που έλεγε πως αν η μητέρα πεθάνει και έχει αδελφή αυτή μπορεί να πάρει την επιμέλειά τους την κάλυπτε πλήρως. Και ο πατέρας υπέγραψε και τα έδωσε «πρόθυμα».

Και τότε άρχισε ο Γολγοθάς. Αλλεπάλληλες επισκέψεις της Άννας στη ελληνική πρεσβεία εκεί για να πάρει βίζα για τα παιδιά. Σε λίγες μέρες το θέμα θα λυνόταν. (Σημειώτεον ότι η Άννα έχει εδώ και κάποια χρόνια ελληνική υπηκοότητα σπούδασε και εργάζεται στην Ελλάδα). Οι λίγες μέρες έγιναν 40!! Και η τελική απάντηση από την πρεσβεία ήταν αρνητική. Στο τηλέφωνο άκουγα τη φωνή της απελπισμένη κάθε μέρα και περισσότερο. Είχε λυγίσει ψυχολογικά και οικονομικά καθώς η δουλειά της εδώ (είναι ελεύθερη επαγγελματίας) είχε μείνει όπως ήταν λογικό πολύ πίσω. Η υπάλληλος στην πρεσβεία που ήθελε να βοηθήσει αλλά δεν μπορούσε να κάνει περισσότερα, τη συμβούλεψε να έρθει στην Ελλάδα και να προσπαθήσει να βγάλει άκρη από εδώ.

Έτσι κι έγινε. Αποχαιρέτησε με μισή καρδιά τα μικρά και ήρθε. Ατέλειωτες συζητήσεις άρχισαν κάθε βράδυ στο σπίτι μου καθώς προσπαθούσαμε να βγάλουμε άκρη. Ξενυχτούσα στον υπολογιστή μου ψάχνοντας να βρω κάτι που θα μας κάλυπτε νομικά. Πρέπει να ήταν 2 μέρες μετά, οπού γύρω στις 1.30 μετά τα μεσάνυχτα βρήκα το νόμο που έλεγε ξεκάθαρα ότι ανήλικα των οποία την επιμέλεια έχει ελληνική οικογένεια δικαιούνται άδεια εισόδου και παραμονής στη χώρα. Η χαρά μου εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφεται. Βασιζόμενη λοιπόν σε αυτό, την άλλη μέρα την βοήθησα και γράψαμε ένα σύντομο ιστορικό της υπόθεσης όπου μαζί με όλα τα έγγραφα που είχε στα χέρια της θα της ήταν χρήσιμο σε κάθε υπηρεσία. Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που μας βοήθησε να έχουμε άμεση επικοινωνία με αρμόδιο τμήμα του υπουργείου εξωτερικών, να είναι καλά. Όμως παρόλα αυτά άκρη δε βγάζαμε. Πέρασε λίγος καιρός, η Άννα να τηλεφωνεί καθημερινά στο Εξωτερικών ώστε να της δώσουν μια λογική εξήγηση, αλλά μάταια… Αρχίσαμε να ψάχνουμε πια δικηγόρο να βοηθήσει. Στα λόγια όλοι καλοί, στην πράξη τίποτα… Για καλή μας τύχη αποφασίσαμε να ζητήσει τη συμβουλή ενός δικηγόρου που περνάει τις διακοπές του εδώ. Άνθρωπος λιγομίλητος, σοβαρός αλλά Άνθρωπος. Ανέλαβε χωρίς δεύτερη σκέψη να βοηθήσει βλέποντας το θέμα μόνο ανθρώπινα. Γυρνώντας στην Αθήνα όπου διαμένει άρχισε να το ψάχνει και μετά από λίγες μέρες είπε στην Άννα να ζητήσει στο Υ.Εξ. γραπτά την αιτία που δε δίνουν άδεια εισόδου στα παιδιά. Ως δια μαγείας όλα άρχισαν να λειτουργούν σωστά. Και μετά από λίγες μέρες η Άννα έλαβε ένα φαξ όπου αναφέρονταν τα έγγραφα που θα πρέπει να έχει για να δοθεί στα παιδιά η πολυπόθητη άδεια. Και όλα αυτά τα έγγραφα βασίζονταν στο νόμο που τους είχαμε υποδείξει εμείς!!

Πολλά έπαιξαν ρόλο στην άρνηση που υπήρχε όπως καταλάβαμε αργότερα, πράγματα για τα οποία δε θα ήθελα να αναφερθώ. Πέρασε άλλος ένας μήνας σε αναμονή του τελευταίου εγγράφου που ήταν δικαστική απόφαση και μετά από από 5 ολόκληρους και βασανιστικούς μήνες η Άννα ταξίδεψε και γύρισε μαζί με τα δύο αγγελάκια της.

Η Μ. και ο Χ. είναι ήδη έξι μήνες εδώ. Η Μ. μιλάει πλέον πολύ καλά ελληνικά και ο μικρούλης μας έχει αρχίσει και λέει τις πρώτες του κουβεντούλες. Η Άννα δουλεύει πολύ σκληρά για να τα βγάζει πλέον πέρα και εγώ προσπαθώ όσο μπορώ να τη βοηθάω. Η κατάσταση είναι δύσκολη αλλά ελπίζουμε ότι σιγά σιγά όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να βλέπεις τα χαρούμενα τώρα πια προσωπάκια τους, να ακούς τη Μ. να σου λέει με ενθουσιασμό τι κάνει στο νηπιαγωγείο και το μικρό να λέει όλο νάζι στην Άννα: «Μαμά μου…»

Αυτή είναι η ιστορία της δεύτερης κόρης και του δεύτερου γιου μου, γιατί έτσι τα αισθάνομαι αυτά τα παιδιά. Εύχομαι στη ζωή τους από εδώ και πέρα να έχουν μόνο χαρές και η Άννα να είναι πάντα δυνατή και να βρει και αυτή την ευτυχία που της αξίζει.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Σε λίγες ώρες υποδεχόμαστε το 2010. Μια καινούρια χρονιά έρχεται και αφήνουμε πίσω μας την προηγούμενη με τις αναμνήσεις που χτίσαμε κατά τη διάρκεια, καλές και κακές.

Ας κρατήσουμε λοιπόν τις καλές αναμνήσεις από τη χρονιά που αποχαιρετούμε. Ας αφήσουμε πίσω τις λύπες μας, τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και ό,τι μας πίκρανε. Ας αφήσουμε πίσω μικροψυχίες και μικροκακίες και ας υποδεχτούμε τη νέα χρονιά με ελπίδα και διάθεση προσφοράς αγάπης προς το συνάνθρωπο. Ας συγχωρέσουμε όσους μας πίκραναν και ας ζητήσουμε συγγνώμη σε αυτούς που πικράναμε εμείς. Να θυμόμαστε ότι τη ζωή μας μόνο η αγάπη μπορεί να την ομορφαίνει πραγματικά.

Εύχομαι σε όλους μέσα από την καρδιά μου η νέα χρονιά να είναι γεμάτη υγεία, αγάπη και τα όνειρά σας για τη νέα χρονιά να πραγματοποιηθούν!!!

Άν όλα τα παιδιά της γης...

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ’ρχόνταν τα λουλούδια

θα ’ρχότανε κι η άνοιξη

να μπει μες στο χορό

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

(Γιάννης Ρίτσος)

Τα παιδιά είναι το μέλλον. Είναι τα δικά μου, τα δικά σου, τα παιδιά όλων μας. Χρειάζονται την αγάπη και το σεβασμό μας. Γιατί χωρίς αυτά το αύριο δε θα υπάρξει, είναι η πνοή της ζωής.

Αθώες όμορφες ψυχές, στου κόσμου κάθε άκρη

ποτέ από τα μάτια σας να μην κυλούσε δάκρυ,

γιατί  είστε το αύριο, μοναδική ελπίδα

στη λησμονιά, το άδικο, στης γης την καταιγίδα.

Καλό μήνα με τραγουδάκι.

Επιστρέφοντας στο μπλογκ μου, για να χαλαρώσουμε λίγο είπα να ανεβάσω ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι. Την έμπνευση μου την έδωσε η  αγαπημένη μου Γιάννα.
Ας το απολαύσουμε λοιπόν.



( Το βίντεο είναι "δανεικό" συγχαρητήρια στη δημιουργό του.)

Ετούτο το παιδί...

Διαβάζοντας πριν από λίγο μια ανάρτηση για τα παιδιά της Παλαιστίνης από τον φίλο  Άνεμο, σκέφτηκα να σας "διαβάσω" το ποιηματάκι που έγραψα πριν 3 χρόνια όταν βλέποντας πάλι εικόνες στην τηλεόραση από τις αναταραχές στη Γάζα, η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού ΄με τρομαγμένα μάτια δεν έλεγε να φύγει από τη σκέψη μου. Αυτή την εικόνα λοιπόν είχα κάνει ποίημα.

Γέλιο, παιχνίδι και χαρά έπρεπε να γνωρίζει
κι όχι της βόμβας τη βουή, που την καρδιά του σκίζει.
Κυνηγητό να έπαιζε μες στα στενά σοκάκια,
όχι να τρέχει να κρυφτεί με τ’ άλλα τα παιδάκια.


Κι όμως…Ετούτο το παιδί, δεν είναι όπως τα’ άλλα,
ζει σε κυνηγημένη γη με βάσανα μεγάλα.
Έχει ματάκια που κοιτούν γεμάτα απορία,
χείλη μικρά που τρέμουνε με κάθε φασαρία.


Ετούτο το μικρό παιδί είναι απ’ την Παλαιστίνη,
που χρόνια τώρα λαχταρά να ζήσει με ειρήνη.
Ζει μέσα στον κατατρεγμό δεν έχει που ν’ απλώσει,
το παιδικό χεράκι του, ασφάλεια να νοιώσει…

(αφιερωμένο, στην άγνωστη μικρούλα από τη Γάζα…)

Καλό μήνα με μια ξεχωριστή φιλία!

Τα φιλαράκια που βλέπετε στις εικόνες γνωρίστηκαν όταν σε κέντρο διάσωσης ζώων στη Νότια Καρολίνα όπου βρισκόταν ο συμπαθέστατος ουρακοτάγκος με το όνομα Suryia  πήγαν  και τον Roscoe το σκυλάκο βαριά πληγωμένο και ταλαιπωρημένο. Ο ουρακοτάγκος από την πρώτη στιγμή πήρε το σκυλάκι υπό την προστασία του και έκτοτε είναι αχώριστοι!