Αχ αυτή η εφηβεία...

Πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια! Έρημο και ξεχασμένο το καημένο το μπλογκ μου με περίμενε.. Είχα υποσχεθεί πως δε θα το αφήσω αλλά το έκανα. Έτσι χωρίς λόγο. Προχθές λοιπόν άρχισα να το ξαναδιαβάζω. Και κατάλαβα πόσο μου έχει λείψει. Άραγε τι να κάνουν οι υπέροχοι άνθρωποι που συνάντησα εδώ μέσα; Εύχομαι να είναι καλά και να μάθω ξανά νέα τους.

Η ζωή αλλάζει μέσα σε πέντε χρόνια έτσι  και η δική μου. Άνεργη και εγώ ανάμεσα σε πολλούς πλέον, αντιμετωπίζω και εγώ τον κυκεώνα της οικονομικής κρίσης. Τα χρήματα μου σαφώς είναι λιγότερα αλλά η ψυχή μου είναι πιο γεμάτη! Και αυτό οφείλεται στο πέμπτο μέλος της οικογένειάς μας που ήρθε σαν δώρο Θεού μέσα στην αναταραχή το Νοέμβριο του 2013. Η μικρή μας Μελίνα, το τρίτο καμάρι μας! Δύο χρόνων πλέον τώρα και έχει δώσει άλλη πνοή στο σπίτι που έχει ξανά παιδικές φωνούλες και κλάματα.

Τα αδερφάκια της μεγάλωσαν και αυτά. Η Θωμαή μου είναι πλέον 13 και ο Μιχαλάκης μου 9. Έχουμε όλη την ηλικιακή γκάμα, μωρό, παιδί και έφηβη!

Αυτή λοιπόν η έφηβη κορούλα μου απασχολεί πολύ τις σκέψεις μου τελευταία. Πότε μεγάλωσε τόσο, πότε την έφερα μωρό στο σπίτι ούτε που το κατάλαβα. Μοιάζει σα να ήταν μόλις χτες! Το κοριτσάκι μου έχει γίνει πλέον δεσποινιδούλα με έχει περάσει στο ύψος και ζει την εφηβεία της με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ώρες ατελείωτες κλεισμένη στο δωμάτιό της να ακούει μουσική και συγχρόνως να κάνει τα μαθήματά της ή να μιλάει με τις με τις φίλες της. Απόμακρη δεν είναι ίσα ίσα πολύ καλό παιδί και πολύ κοντά μου. Συζητάμε όταν θέλει για τα πάντα. Και εκεί έρχεται τώρα ο προβληματισμός μου. Τι κάνει η μαμά όταν δε συμφωνεί με κάτι; Θες από φόβο είτε από ανασφάλεια για το παιδί σου ή όλες οι ανησυχίες μιας μητέρας μαζί. Όταν καμιά φορά της φωνάξω στενοχωριέμαι και αυτή αντιδράει έντονα λέγοντας ότι δε θα μου ξαναπεί τίποτα. Δε θέλω σε καμία περίπτωση να απομακρυνθεί από εμένα αλλά ειλικρινά υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω πώς να φερθώ για να καταλάβει τις ανησυχίες μου. Συζήτηση, συζήτηση και πάλι από την αρχή. Θα καταλάβει κάποια στιγμή θέλω να ελπίζω ότι όλα τα κάνω από αγάπη, το πόσο μοναδική είναι για μένα.

Δύσκολη η εφηβεία και για το γονιό και για το παιδί σίγουρα. Αγχώνομαι συνεχώς μήπως κάνω κάτι λάθος.

Θέλω όσο κάθε μαμά να τη δω να μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε μια ευτυχισμένη γυναίκα και να την κοιτώ περήφανα και να σκέφτομαι: «Άξιζε η κάθε προσπάθεια, κάθε ατέλειωτη συζήτηση και κάθε μου αγωνία!» Για μένα ήταν, είναι και θα είναι η "Γλυκοπαραμυθένια" μου!!

Άν όλα τα παιδιά της γης...

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ’ρχόνταν τα λουλούδια

θα ’ρχότανε κι η άνοιξη

να μπει μες στο χορό

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

(Γιάννης Ρίτσος)

Τα παιδιά είναι το μέλλον. Είναι τα δικά μου, τα δικά σου, τα παιδιά όλων μας. Χρειάζονται την αγάπη και το σεβασμό μας. Γιατί χωρίς αυτά το αύριο δε θα υπάρξει, είναι η πνοή της ζωής.

Αθώες όμορφες ψυχές, στου κόσμου κάθε άκρη

ποτέ από τα μάτια σας να μην κυλούσε δάκρυ,

γιατί  είστε το αύριο, μοναδική ελπίδα

στη λησμονιά, το άδικο, στης γης την καταιγίδα.

Ετούτο το παιδί...

Διαβάζοντας πριν από λίγο μια ανάρτηση για τα παιδιά της Παλαιστίνης από τον φίλο  Άνεμο, σκέφτηκα να σας "διαβάσω" το ποιηματάκι που έγραψα πριν 3 χρόνια όταν βλέποντας πάλι εικόνες στην τηλεόραση από τις αναταραχές στη Γάζα, η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού ΄με τρομαγμένα μάτια δεν έλεγε να φύγει από τη σκέψη μου. Αυτή την εικόνα λοιπόν είχα κάνει ποίημα.

Γέλιο, παιχνίδι και χαρά έπρεπε να γνωρίζει
κι όχι της βόμβας τη βουή, που την καρδιά του σκίζει.
Κυνηγητό να έπαιζε μες στα στενά σοκάκια,
όχι να τρέχει να κρυφτεί με τ’ άλλα τα παιδάκια.


Κι όμως…Ετούτο το παιδί, δεν είναι όπως τα’ άλλα,
ζει σε κυνηγημένη γη με βάσανα μεγάλα.
Έχει ματάκια που κοιτούν γεμάτα απορία,
χείλη μικρά που τρέμουνε με κάθε φασαρία.


Ετούτο το μικρό παιδί είναι απ’ την Παλαιστίνη,
που χρόνια τώρα λαχταρά να ζήσει με ειρήνη.
Ζει μέσα στον κατατρεγμό δεν έχει που ν’ απλώσει,
το παιδικό χεράκι του, ασφάλεια να νοιώσει…

(αφιερωμένο, στην άγνωστη μικρούλα από τη Γάζα…)

Χρόνια πολλά ψυχούλα μου!!!

Σήμερα έγινες 3 χρόνων. Ένα μικρό αντράκι, χαρούμενο, καμιά φορά ντροπαλό καμιά φορά ζωηρό αλλά πάντα το αγοράκι μου! Να σε χαιρόμαστε καρδούλα μου και να είσαι πάντα ευτυχισμένος!

"Κικ-νικ" !

Την Κυριακή είχα υποσχεθεί στα μικρά  μου μίνι εκδρομούλα. Καθότι ο χρόνος μας πίεζε αποφασίσαμε να πάμε κάπου πολύ κοντά.

Και έκαναν και "κικ-νικ" όπως λέει ο γιος μου...

Ρέμβασαν με τον μπαμπά τον υδροβιότοπο του Μουστού:

Είδανε για άαααλλη μια φορά τις βαρκούλες στην παραλία μας:

Και τέλος έπαιξαν με τα σκυλάκια και τα γατάκια της καλής μας φίλης της Γ. από τη Γερμανία,

αλλά περισσότερο χάρηκαν τον Γκαρύ!

(Σημ. ο Γκαρύς δεν είναι φυλακισμένος, εμείς είμαστε μέσα!)