Αϊτή...

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της ACT4PEOPLE:

ΑΪΤΗ 2010

Ο λαός λέει όπου ο φτωχός και η μοίρα του. Από την άλλη, κάθε μέρα διαπιστώνει κανείς ότι ένα γεγονός φυσικής καταστροφής, γίνεται συχνά η αφετηρία να φανεί η αλήθεια σε ολόκληρο τον Πλανήτη.
Η φυσική καταστροφή είναι κάτι που οπωσδήποτε μπορεί να συμβεί σε όποιο σημείο του Πλανήτη, και να χτυπήσει οποιαδήποτε πόλη και οποιαδήποτε χώρα της γης. Θα έλεγε κανείς ότι έτσι συνέβη και στην Αϊτή.
Όμως, πίσω απ’ αυτή την αλήθεια πρέπει κανείς να δει τις άλλες αλήθειες που κρύβονται επιμελώς, τις οποίες μαθαίνουμε τμηματικώς, ενω πολλές φορές μένουν πραγματικά αθέατες από τον πολύ κόσμο.
Πίσω από αυτή τη φυσική καταστροφή, από την κατάρρευση κτιρίων και υποδομών, από την πλήρη καταστροφή ολόκληρων παραγκουπόλεων, αναδείχτηκε η αδυσώπητη πραγματικότητα.
Η φτώχεια, και η εξαθλίωση, που μάστιζε και μαστίζει λαούς και πληθυσμούς ολόκληρης της γης, πριν από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή.
Μεγάλα θύματα, χωρίς φυσικά να υπάρχουν ιδιαίτερες εξαιρέσεις, είναι τα παιδιά.
Χιλιάδες από αυτά, εκατομμύρια από αυτά κάθε χρόνο, δεν προλαβαίνουν να χαρούν το αγαθό της
ζωής. Πεθαίνουν από πείνα, από υποσιτισμό, και από ασθένειες οι οποίες σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη θα ήταν εύκολα αντιμετωπίσιμες.
Η αλήθεια είναι γνωστή σε όλους. Η βασική αιτία εστιάζεται σε μια λέξη: ΚΕΡΔΟΣ. Μπροστά σ’ αυτό οι ανθρώπινες ζωές μοιάζουν με άμμο για τα κανόνια. Μπροστά σ’ αυτό μεγάλες ανακαλύψεις κρύβονται ως επτασφράγιστα μυστικά αφού προϋπόθεση είναι να υπάρξει πρώτα η πλήρης απόσβεση προηγούμενων τέτοιων. Τι κι’ αν κάποιες από αυτές θα ήταν ικανές να σώσουν χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες ανθρώπους.
Η Αϊτή είναι σίγουρα μια. Η Αϊτή είναι σίγουρα αυτή τη στιγμή το συγκλονιστικότερο θέμα φυσικής καταστροφής που βλέπουμε και βιώνουμε. Αλλά η Αϊτή υπάρχει παντού, υπάρχει στις χώρες του τρίτου κόσμου και της Αφρικής και είναι δυνατόν να υπάρξει οπουδήποτε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.
Η παγκοσμιοποίηση ήταν και είναι μια από τις μεγάλες ιδέες ή μεγάλες ουτοπίες του συστήματος που ζούμε σήμερα.
Ουτοπία γιατί αν το κριτήριο είναι το κέρδος το πιθανότερο είναι πάντα να παγκοσμιοποιήσεις την κρίση και την φτώχεια. Η παγκοσμιοποίηση όμως στην περίπτωση μιας φυσικής καταστροφής, από μια ποιητική σκοπιά δείχνει ότι παντού τα ερείπια είναι τα ίδια, ο πόνος των μανάδων είναι ο ίδιος, τα διαμελισμένα κορμιά είναι ίδια.
Στη νέα γενιά υπάρχει η ελπίδα ότι θα βρει τη δύναμη και τον τρόπο να δημιουργήσει μια διεθνή παγκόσμια συνείδηση, η οποία θα οδηγήσει σε ανατροπές και κτίσιμο κόσμου με ιδανικά, οράματα, πολιτισμό, δουλειά για όλους, ζωή για όλους.
Η ACT4PEOPLE και η ACT4CHILDREN αναζητούν τρόπο συνεργασίας με οργανώσεις εργαζομένων, και οργανώσεις μη κυβερνητικού χαρακτήρα, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να καταφέρουν να συμβάλλουν στην ανακούφιση του πόνου των πληγέντων συνανθρώπων μας

Η ιστορία δύο παιδιών που τα νοιώθω παιδιά μου.

Πάει σχεδόν ένας χρόνος τώρα που μου τηλεφώνησε η καλή μου φίλη, ας την πούμε Άννα, κλαίγοντας γοερά. «Μα τι σου συμβαίνει;», τη ρώτησα τρομαγμένη. Μέσα από αναφιλητά μου είπε ότι η αδερφή της είχε ένα σοβαρό ατύχημα και χαροπαλεύει.

Έτρεξα αμέσως να την βρω για να της συμπαρασταθώ όσο μπορούσα αυτή τη δύσκολη για εκείνη στιγμή. Η Άννα από οικογένεια Παλαιστίνιων προσφύγων γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια πόλη της Μέσης Ανατολής. Εδώ και πολλά χρόνια έφυγε από εκεί και ζει μόνιμα πλέον στην Ελλάδα. Την αδερφή της που ήταν ένα χρόνο μικρότερη, είχε να τη δει τρία χρόνια όταν την είχε επισκεφτεί τελευταία φορά.

Δυστυχώς η κατάσταση ήταν σοβαρή και την επόμενη μέρα την ειδοποίησαν ότι έφυγε από τη ζωή, μόλις στα 34 της χρόνια. Το ποιο τραγικό; Άφησε πίσω της δύο ορφανά. Ένα κοριτσάκι 4 ετών και ένα αγοράκι μόλις ενός έτους!!

Η Άννα έκλεισε εισιτήρια για να πάει να αποχαιρετήσει την αδερφή της. Πριν φύγει πέρασε από το σπίτι μου και μου είπε: « Τα παιδιά θα τα πάρω από εκεί, εδώ σίγουρα θα είναι καλύτερα.» Καθότι η ίδια δεν έχει παιδιά και δεν είναι παντρεμένη της είπα ότι θα είμαι δίπλα της αν τελικά το κάνει. Και έφυγε.

Όταν έφτασε εκεί έπαθε σοκ όταν διαπίστωσε πόσο μικρά ήταν στ’αλήθεια αυτά τα αγγελούδια ειδικά ο μικρός που ούτε καν περπατούσε! Η δε κατάσταση εκεί μόνο κατάλληλη να μεγαλώσουν τα παιδιά δεν ήταν καθότι δεν υπήρχε πια ένα σταθερό περιβάλλον ούτε άνθρωποι διατεθειμένοι να τους προσφέρουν πραγματική αγάπη και στοργή. Ο πατέρας θεωρούσε ότι δε μπορεί να τα καταφέρει μόνος και μέχρι το ενδεχόμενο να κλειστούν κάποια στιγμή σε ίδρυμα για ορφανά ακούστηκε από κάποιους. Όλα αυτά ενίσχυσαν την αρχική της σκέψη να τα φέρει στην Ελλάδα μαζί της. Ένας νόμος μάλιστα εκεί που έλεγε πως αν η μητέρα πεθάνει και έχει αδελφή αυτή μπορεί να πάρει την επιμέλειά τους την κάλυπτε πλήρως. Και ο πατέρας υπέγραψε και τα έδωσε «πρόθυμα».

Και τότε άρχισε ο Γολγοθάς. Αλλεπάλληλες επισκέψεις της Άννας στη ελληνική πρεσβεία εκεί για να πάρει βίζα για τα παιδιά. Σε λίγες μέρες το θέμα θα λυνόταν. (Σημειώτεον ότι η Άννα έχει εδώ και κάποια χρόνια ελληνική υπηκοότητα σπούδασε και εργάζεται στην Ελλάδα). Οι λίγες μέρες έγιναν 40!! Και η τελική απάντηση από την πρεσβεία ήταν αρνητική. Στο τηλέφωνο άκουγα τη φωνή της απελπισμένη κάθε μέρα και περισσότερο. Είχε λυγίσει ψυχολογικά και οικονομικά καθώς η δουλειά της εδώ (είναι ελεύθερη επαγγελματίας) είχε μείνει όπως ήταν λογικό πολύ πίσω. Η υπάλληλος στην πρεσβεία που ήθελε να βοηθήσει αλλά δεν μπορούσε να κάνει περισσότερα, τη συμβούλεψε να έρθει στην Ελλάδα και να προσπαθήσει να βγάλει άκρη από εδώ.

Έτσι κι έγινε. Αποχαιρέτησε με μισή καρδιά τα μικρά και ήρθε. Ατέλειωτες συζητήσεις άρχισαν κάθε βράδυ στο σπίτι μου καθώς προσπαθούσαμε να βγάλουμε άκρη. Ξενυχτούσα στον υπολογιστή μου ψάχνοντας να βρω κάτι που θα μας κάλυπτε νομικά. Πρέπει να ήταν 2 μέρες μετά, οπού γύρω στις 1.30 μετά τα μεσάνυχτα βρήκα το νόμο που έλεγε ξεκάθαρα ότι ανήλικα των οποία την επιμέλεια έχει ελληνική οικογένεια δικαιούνται άδεια εισόδου και παραμονής στη χώρα. Η χαρά μου εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφεται. Βασιζόμενη λοιπόν σε αυτό, την άλλη μέρα την βοήθησα και γράψαμε ένα σύντομο ιστορικό της υπόθεσης όπου μαζί με όλα τα έγγραφα που είχε στα χέρια της θα της ήταν χρήσιμο σε κάθε υπηρεσία. Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που μας βοήθησε να έχουμε άμεση επικοινωνία με αρμόδιο τμήμα του υπουργείου εξωτερικών, να είναι καλά. Όμως παρόλα αυτά άκρη δε βγάζαμε. Πέρασε λίγος καιρός, η Άννα να τηλεφωνεί καθημερινά στο Εξωτερικών ώστε να της δώσουν μια λογική εξήγηση, αλλά μάταια… Αρχίσαμε να ψάχνουμε πια δικηγόρο να βοηθήσει. Στα λόγια όλοι καλοί, στην πράξη τίποτα… Για καλή μας τύχη αποφασίσαμε να ζητήσει τη συμβουλή ενός δικηγόρου που περνάει τις διακοπές του εδώ. Άνθρωπος λιγομίλητος, σοβαρός αλλά Άνθρωπος. Ανέλαβε χωρίς δεύτερη σκέψη να βοηθήσει βλέποντας το θέμα μόνο ανθρώπινα. Γυρνώντας στην Αθήνα όπου διαμένει άρχισε να το ψάχνει και μετά από λίγες μέρες είπε στην Άννα να ζητήσει στο Υ.Εξ. γραπτά την αιτία που δε δίνουν άδεια εισόδου στα παιδιά. Ως δια μαγείας όλα άρχισαν να λειτουργούν σωστά. Και μετά από λίγες μέρες η Άννα έλαβε ένα φαξ όπου αναφέρονταν τα έγγραφα που θα πρέπει να έχει για να δοθεί στα παιδιά η πολυπόθητη άδεια. Και όλα αυτά τα έγγραφα βασίζονταν στο νόμο που τους είχαμε υποδείξει εμείς!!

Πολλά έπαιξαν ρόλο στην άρνηση που υπήρχε όπως καταλάβαμε αργότερα, πράγματα για τα οποία δε θα ήθελα να αναφερθώ. Πέρασε άλλος ένας μήνας σε αναμονή του τελευταίου εγγράφου που ήταν δικαστική απόφαση και μετά από από 5 ολόκληρους και βασανιστικούς μήνες η Άννα ταξίδεψε και γύρισε μαζί με τα δύο αγγελάκια της.

Η Μ. και ο Χ. είναι ήδη έξι μήνες εδώ. Η Μ. μιλάει πλέον πολύ καλά ελληνικά και ο μικρούλης μας έχει αρχίσει και λέει τις πρώτες του κουβεντούλες. Η Άννα δουλεύει πολύ σκληρά για να τα βγάζει πλέον πέρα και εγώ προσπαθώ όσο μπορώ να τη βοηθάω. Η κατάσταση είναι δύσκολη αλλά ελπίζουμε ότι σιγά σιγά όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να βλέπεις τα χαρούμενα τώρα πια προσωπάκια τους, να ακούς τη Μ. να σου λέει με ενθουσιασμό τι κάνει στο νηπιαγωγείο και το μικρό να λέει όλο νάζι στην Άννα: «Μαμά μου…»

Αυτή είναι η ιστορία της δεύτερης κόρης και του δεύτερου γιου μου, γιατί έτσι τα αισθάνομαι αυτά τα παιδιά. Εύχομαι στη ζωή τους από εδώ και πέρα να έχουν μόνο χαρές και η Άννα να είναι πάντα δυνατή και να βρει και αυτή την ευτυχία που της αξίζει.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Σε λίγες ώρες υποδεχόμαστε το 2010. Μια καινούρια χρονιά έρχεται και αφήνουμε πίσω μας την προηγούμενη με τις αναμνήσεις που χτίσαμε κατά τη διάρκεια, καλές και κακές.

Ας κρατήσουμε λοιπόν τις καλές αναμνήσεις από τη χρονιά που αποχαιρετούμε. Ας αφήσουμε πίσω τις λύπες μας, τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και ό,τι μας πίκρανε. Ας αφήσουμε πίσω μικροψυχίες και μικροκακίες και ας υποδεχτούμε τη νέα χρονιά με ελπίδα και διάθεση προσφοράς αγάπης προς το συνάνθρωπο. Ας συγχωρέσουμε όσους μας πίκραναν και ας ζητήσουμε συγγνώμη σε αυτούς που πικράναμε εμείς. Να θυμόμαστε ότι τη ζωή μας μόνο η αγάπη μπορεί να την ομορφαίνει πραγματικά.

Εύχομαι σε όλους μέσα από την καρδιά μου η νέα χρονιά να είναι γεμάτη υγεία, αγάπη και τα όνειρά σας για τη νέα χρονιά να πραγματοποιηθούν!!!

Άν όλα τα παιδιά της γης...

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ’ρχόνταν τα λουλούδια

θα ’ρχότανε κι η άνοιξη

να μπει μες στο χορό

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

(Γιάννης Ρίτσος)

Τα παιδιά είναι το μέλλον. Είναι τα δικά μου, τα δικά σου, τα παιδιά όλων μας. Χρειάζονται την αγάπη και το σεβασμό μας. Γιατί χωρίς αυτά το αύριο δε θα υπάρξει, είναι η πνοή της ζωής.

Αθώες όμορφες ψυχές, στου κόσμου κάθε άκρη

ποτέ από τα μάτια σας να μην κυλούσε δάκρυ,

γιατί  είστε το αύριο, μοναδική ελπίδα

στη λησμονιά, το άδικο, στης γης την καταιγίδα.

Καλό μήνα με τραγουδάκι.

Επιστρέφοντας στο μπλογκ μου, για να χαλαρώσουμε λίγο είπα να ανεβάσω ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι. Την έμπνευση μου την έδωσε η  αγαπημένη μου Γιάννα.
Ας το απολαύσουμε λοιπόν.



( Το βίντεο είναι "δανεικό" συγχαρητήρια στη δημιουργό του.)

Ετούτο το παιδί...

Διαβάζοντας πριν από λίγο μια ανάρτηση για τα παιδιά της Παλαιστίνης από τον φίλο  Άνεμο, σκέφτηκα να σας "διαβάσω" το ποιηματάκι που έγραψα πριν 3 χρόνια όταν βλέποντας πάλι εικόνες στην τηλεόραση από τις αναταραχές στη Γάζα, η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού ΄με τρομαγμένα μάτια δεν έλεγε να φύγει από τη σκέψη μου. Αυτή την εικόνα λοιπόν είχα κάνει ποίημα.

Γέλιο, παιχνίδι και χαρά έπρεπε να γνωρίζει
κι όχι της βόμβας τη βουή, που την καρδιά του σκίζει.
Κυνηγητό να έπαιζε μες στα στενά σοκάκια,
όχι να τρέχει να κρυφτεί με τ’ άλλα τα παιδάκια.


Κι όμως…Ετούτο το παιδί, δεν είναι όπως τα’ άλλα,
ζει σε κυνηγημένη γη με βάσανα μεγάλα.
Έχει ματάκια που κοιτούν γεμάτα απορία,
χείλη μικρά που τρέμουνε με κάθε φασαρία.


Ετούτο το μικρό παιδί είναι απ’ την Παλαιστίνη,
που χρόνια τώρα λαχταρά να ζήσει με ειρήνη.
Ζει μέσα στον κατατρεγμό δεν έχει που ν’ απλώσει,
το παιδικό χεράκι του, ασφάλεια να νοιώσει…

(αφιερωμένο, στην άγνωστη μικρούλα από τη Γάζα…)

Καλό μήνα με μια ξεχωριστή φιλία!

Τα φιλαράκια που βλέπετε στις εικόνες γνωρίστηκαν όταν σε κέντρο διάσωσης ζώων στη Νότια Καρολίνα όπου βρισκόταν ο συμπαθέστατος ουρακοτάγκος με το όνομα Suryia  πήγαν  και τον Roscoe το σκυλάκο βαριά πληγωμένο και ταλαιπωρημένο. Ο ουρακοτάγκος από την πρώτη στιγμή πήρε το σκυλάκι υπό την προστασία του και έκτοτε είναι αχώριστοι!

Τί μας προσφέρει μικρές στιγμές ευτυχίας;

Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες ενώ έχω διάφορα στο μυαλό μου δεν μπορώ να γράψω. Δε θέλω να γίνω φορτική και να μιλήσω για όλα αυτά που νοιώθω. Πιέστηκα γιατί ανέλαβα πολλά πράγματα τελευταία, είχα μελαγχολήσει λιγάκι ίσως και στενοχωριέμαι πολύ για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια φίλη μου. Αυτό που με στενοχωρεί όμως περισσότερο είναι ότι δεν μπορώ να βοηθήσω. Σε ότι είναι δυνατό είμαι δίπλα της και κάνω ό,τι μπορώ όταν όμως το πρόβλημα επεκτείνεται σε οικονομικό επίπεδο εκεί δυστυχώς δε μπορώ να κάνω πολλά. Γιατί αν μου πέρναγε και είχα τη δυνατότητα θα το είχα λύσει. Μιλάμε για μια σπουδαία κοπέλα την ιστορία της οποίας θα σας τη διηγηθώ κάποια στιγμή.

Για να ξεφύγω έστω για λίγο από όλα αυτά που με έχουν στενοχωρήσει και να δούμε και λίγο τη θετική πλευρά της ζωής, σας προσκαλώ να σκεφτείτε και να μιλήσετε για:

"Απλά καθημερινά πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένους"

Π.χ στη δουλειά μου η κυρία Ε. η λογίστρια μας μου είπε: " Να παίζω με τα εγγονάκια μου."

Εσείς;

Έχουν και αυτά ψυχούλα, να μην το ξεχνάμε.

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα ζώα, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 4 Οκτωβρίου, έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι ο σεβασμός για τις άλλες μορφές ζωής είναι συχνά δείκτης για το σεβασμό μας στις ανθρώπινες αξίες.

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων πρωτογιορτάστηκε το 1931 σ' ένα συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, ως ένας τρόπος για την ευαισθητοποίηση κοινού και ειδικών για τα υπό εξαφάνιση ζώα. Από τότε, η γιορτή διευρύνθηκε και περιλαμβάνει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου.

Η 4η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ζώων, επειδη συμπίπτει με τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, που έχει αναγορευτεί από την Καθολική Εκκλησία ως προστάτης των ζώων και του περιβάλλοντος.

(ΠΗΓΗ: madata.gr)

"Εκεί που φτερουγίζει ο νους..."

Όλα του κόσμου τα πουλιά

όπου κι αν φτερουγίσαν

όπου κι αν χτίσαν την φωλιά

όπου κι αν κελαηδήσαν

Εκεί που φτερουγίζει ο νους

εκεί που ξημερώνει

μαργώνουν τα πουλιά της γης

κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

Σαν αερικό θα ζήσω

σαν αερικό

Ανάσα είναι καυτερή

και στέπα του Καυκάσου

η σκέψη που παραμιλά

και λέει τα όνειρά σου

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές

κι αν ο κλοιός στενεύει

ο νους μας είναι αληταριό

που όλο θα δραπετεύει

Σαν αερικό θα ζήσω

σαν αερικό

Σαν αερικό θα ζήσω

σαν αερικό

"Λόγια είναι τα δάκρυα, κρυμμένα στο κορμί"

Σήμερα είναι η δική σου μέρα. Και σε σκέφτομαι έντονα. Να σου πω οτι μου λείπεις; Αυτό το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Θέλω όμως να το πω το έχω ανάγκη. Μου λείπεις αφάνταστα και σήμερα και κάθε μέρα τα τελευταία 11 χρόνια. Και πιο πολύ όταν είμαι στενοχωρημένη. Μαζί συζητούσαμε τα πάντα, ήσουν πολύ καλός στο να ακούς. Μετά έλεγες τη γνώμη σου πάντα με επιχειρήματα απλά και κατανοητά. Είχες αυτή τη μαγική ικανότητα να ισορροπείς τα πάντα ακόμα και μέσα στην ψυχή μου.

Είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαμε να κουβεντιάζουμε τώρα. Γιατί μεγάλωσα και έχω και εγώ τις ίδιες ανησυχίες. Για τον κόσμο που ζούμε, για τη δυστυχία που υπάρχει γύρω μας, το περιβάλλον που καταστρέφουμε ανηλεώς... Θα μπορούσαμε ακόμα και για τις εκλογές να μιλάμε τώρα πια. Να σου πω ότι δεν εμπιστεύομαι  τα λόγια κανενός πολιτικού αν και σέβομαι πολύ την ιδεολογία σου που όμως είναι όνειρο απατηλό τώρα, μακάρι να γινόταν πράξη.

Ακόμα περισσότερα όμως θα ήταν αυτά που θα κάναμε μαζί. Και αυτά που θα έκανες με τη Θώμη και το Μιχάλη. Η Θώμη μου είχε πει μια φορά που σε κοιτούσαμε σε κάποιο βίντεο: " Θέλω να ακούσω πώς ήταν η φωνή του παππού Μιχάλη". Και έκλαιγε γιατί της λείπεις και ας μην σε γνώρισε από κοντά. Σε γνωρίζει μέσα από τις ιστορίες που λέμε μαζί.

Σε αγαπώ τόσο πολύ!! Μακάρι να στο έλεγα πιο συχνά, όπως την τελευταία φορά που μιλήσαμε... Τότε που ήμουν στη Σκωτία και σε πήρα τηλέφωνο να σου ευχηθώ πρώτη φορά για την γιορτή του Πατέρα. Που χαιρόσουν για μένα και μου έλεγες να συνεχίσω και να κάνω όλα μου τα όνειρα πραγματικότητα.

Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου πρόσφερες, για όλα αυτά που μου έμαθες. Πάντα θα σε έχω κοντά μου, κανείς δε μπορεί να βγάλει από την καρδιά μου αυτά που νοιώθει, κανείς δε μπορεί να μου κλέψει τις αναμνήσεις μου. Κανείς!

Κι όμως αυτή η γυναίκα συνεχίζει να ελπίζει και να παλεύει.

* Τα ονόματα των ατόμων έχουν αλλάξει για λόγους ασφαλείας

ΠΕΣΑΒΑΡ – Λίγες μέρες πριν, επισκέφθηκα ένα νοσοκομείο στη Πεσαβάρ για να συναντήσω ανθρώπους από τη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία οι οποίοι είχαν τραυματιστεί και στη συνέχεια έχασαν τα σπίτια τους. Οι ιστορίες τους δεν κάνουν πρωτοσέλιδα, σε αντίθεση με τους αριθμούς των εκτοπισμένων, ή τους αριθμούς των μαχητών που σκοτώθηκαν. Είναι ωστόσο ένα κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας μας. Δεν είχα σαφή ιδέα στο μυαλό μου για το τι θα αντίκριζα όταν θα πήγαινα στο νοσοκομείο. Περίμενα ακρωτηριασμούς και κατάγματα. Αντί για αυτά, είδα σώματα εντελώς καμένα, ανοιχτές πληγές, πρόσωπα παιδιών που είχαν χάσει τη φυσική χρωμάτωσή τους, τα καμένα πόδια ενός μωρού. Άκουσα το κλάμα των γυναικών και των παιδιών που υπέφεραν από τον πόνο.

Η Σάπλα* είναι μια νεαρή μητέρα από το Μπαλογκράμ που βρίσκεται στην κοιλάδα του Σουάτ. Η οικογένεια της εξέτρεφε αγελάδες παραγωγής γάλακτος και άλλα ζώα. Σήμερα, η 25χρονη Σάπλα βρίσκεται σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου με τα τρία επιζώντα παιδιά της. Η πλάτη και το στήθος της έχουν ραγίσει και έχουν σοβαρά εγκαύματα. Έχει ανοιχτές πληγές στα πόδια και τα χέρια της και το πρόσωπό της είναι μελανιασμένο. Η 16χρονη κουνιάδα της κάθεται σε μια γωνιά, υποφέροντας από τον πόνο και μιλώντας στον εαυτό της ασυνάρτητα.

Βαριανασαίνοντας, η Σάπλα ανακαλεί τι συνέβη. "Ήταν σούρουπο. Ήμασταν εννιά άτομα σε ένα δωμάτιο και διαβάζαμε προσευχές. Ο άντρας μου και ο πατέρας μου άρμεγαν τις αγελάδες έξω στο χωράφι. Η πεθερά μου ήταν μαζί μου στο δωμάτιο και έφτιαχνε ψωμί. Η πρώτη βόμβα έπεσε μπροστά στο σπίτι. Αμέσως μετά, μια δεύτερη και τρίτη βόμβα χτύπησαν το δωμάτιο στο οποίο βρισκόμασταν."

Η Σάπλα μου είπε ότι βρισκόταν σε σύγχυση. "Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό. Δε μπορούσα να δω τίποτα αρχικά. Τα ρούχα μου έπιασαν φωτιά. Ήμουν σα μια μπάλα φωτιάς. Η στέγη κατέρρευσε. Ήθελα μόνο να βγω έξω. Οι άνθρωποι του χωριού έτρεξαν αμέσως να μας βοηθήσουν. Με τύλιξαν σε υφάσματα. Ένιωθα το δέρμα μου να καίγεται. Ήταν ανυπόφορο.»

Η οικογένεια έκανε την καταμέτρηση και συνειδητοποίησε το χειρότερο. «Η τρίχρονη κόρη μου, η Σάλμα *, η πεθερά μου, η Τζοχάρα* και ο κουνιάδος μου, ο Μοχάμαντ* ήταν νεκροί. Θα μπορούσα να αντέξω τον πόνο,» είπε η Σάπλα με αναφιλητά, «αν η κόρη μου ήταν ζωντανή.»

Η Σάπλα μου έδειξε τα τρία παιδιά της που επέζησαν. Είχαν καεί και το δέρμα τους είχε αποχρωματιστεί. «Ο μικρότερος γιος μου, ο Τζούμα*, είναι δύο χρονών*. Τα ποδαράκια του έχουν καεί», είπε η μητέρα του ενώ το αγοράκι έκλαιγε. Η εφτά μηνών Ζάιμα* έκλαιγε και εκείνη καθώς η αδερφή της Σάπλα προσπαθούσε να τη θηλάσει με ξένο γάλα. Η Πασμίνα, η εφτάχρονη κόρη της, κοιτούσε την οικογένειά της χαμένη σε σκέψεις.

Μετά το βομβαρδισμό, η Σάπλα πέρασε όλο το βράδυ υποφέροντας από τους πόνους. Η οικογένεια δε μπορούσε να μεταφερθεί αμέσως σε νοσοκομείο γιατί η κυκλοφορία απαγορεύοταν και οι μετακινήσεις ήταν επικίνδυνες. Έμειναν στο σπίτι ενός γείτονα περιμένοντας βοήθεια. Εν τέλει, οι στρατιώτες τους επέτρεψαν να χρησιμοποιήσουν ένα ιδιωτικό όχημα για να μεταφέρουν τους τραυματισμένους στο νοσοκομείο στην Πεσαβάρ. «Φτάσαμε στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα στις 11:00μμ,» θυμάται η Σάπλα, 24 ώρες αφότου η βόμβα κατάστρεψε το σπίτι τους.

Στο νοσοκομείο έπλυναν τις πληγές τους και τους έδωσαν ισχυρά αναλγητικά και ληγμένα αντιβιοτικά. Μερικές μέρες πριν, όμως, οι γιατροί σταμάτησαν να χορηγούν παυσίπονα εξαιτίας παρενεργειών, όπως συνεχιζόμενοι εμετοί και κίνδυνος εξάρτησης. Η Σάπλα εξακολουθεί να υποφέρει από τον πόνο.«Τα νοσοκομεία στην Πεσαβάρ δε διαθέτουν ειδικές μονάδες για αυτούς που υποφέρουν από εγκαύματα», είπε ο Αριφ* ο άντρας της Σάπλα, ο οποίος υποφέρει από εγκαύματα μικρού βαθμού. «Θέλουμε να τη μεταφέρουμε στο νοσοκομείο Καριάν στο Παντζαμπ γιατί εκεί έχουν εξειδικευμένη μονάδα. Είναι όμως τόσο ακριβά, είναι ιδιωτικό νοσοκομείο και εμείς απλά δεν έχουμε τα οικονομικά μέσα.»

Όταν τους επισκέφθηκα, η Σάπλα άκουγε τη μητέρα της που απήγγειλε το Κοράνι. Εκτοπισμένες οικογένειες σαν τη δική της αποτελούν πρόκληση για την Ύπατη Αρμοστεία. Η Ισαμπέλ Ριβολέ είναι Υπεύθυνη Προστασίας στο γραφείο της Υ.Α. στην Πεσαβάρ. «Η άμεση ανταπόκριση βασίζεται στη σωστή ιατρική φροντίδα,» σχολιάζει για τους τραυματισμένους και εκτοπισμένους. «Οι ανάγκες τους όμως, όπως και οι οικογένειες τους, πρέπει να αντιμετωπίζονται μέσα στο πλαίσιο του εκτοπισμού.»

Η Ριβολέ λέει πως η Υ.Α. του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες αρχίζει με την καταγραφή των εκτοπισμένων, καθώς «αυτό επιτρέπει τη συνεχιζόμενη παρακολούθηση τους από τη στιγμή που μπαίνουν στο νοσοκομείο μέχρι να γυρίσουν σπίτι». Λέει επίσης πως η Υ.Α. και οι άλλοι οργανισμοί προστασίας δουλεύουν για τον εντοπισμό τέτοιων ευάλωτων περιπτώσεων με σκοπό να δώσουν συγκεκριμένη βοήθεια ανακούφισης, συμπεριλαμβανόμενης της ψυχολογικής στήριξης, καθώς και δραστηριοτήτων παραγωγής εισοδήματος.

Εν τω μεταξύ, η Σάπλα δεν κατηγορεί κανέναν για αυτό που της συνέβη, αλλά παραδέχεται ότι χρειάζεται χρόνος για να γιατρευτεί. «Ήταν απλά θέλημα Θεού να το περάσουμε αυτό», είπε. Δεν αισθάνομαι θυμωμένη, αλλά δε θέλω να επιστρέψω στο Σουάτ τώρα. Έχω ανάγκη να νιώσω καλύτερα. Επίσης, εκεί δεν υπάρχει ούτε ηλεκτρισμός, ούτε νερό, ούτε υποδομές υγείας.» Ωστόσο, «εδώ στην Πεσαβάρ έχει πολύ ζέστη. Στο Σουάτ ήταν πολύ πιο δροσερά”, παραδέχεται.

Της Hélène Caux, Πεσαβάρ, Πακιστάν

(από την επίσημη σελίδα της Ύπατης Αρμοστείας)

Απλά καταπληκτικό!

Μου έστειλαν με μέιλ το παρακάτω βίντεο. Αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας!

Χρόνια πολλά ψυχούλα μου!!!

Σήμερα έγινες 3 χρόνων. Ένα μικρό αντράκι, χαρούμενο, καμιά φορά ντροπαλό καμιά φορά ζωηρό αλλά πάντα το αγοράκι μου! Να σε χαιρόμαστε καρδούλα μου και να είσαι πάντα ευτυχισμένος!

Καινούρια μέρα.

" Το πρωινό που θα 'ρθει,

 ήλιο, κελάηδημα αηδονιού θα φέρει.

Άνοιξε τα παράθυρα το φως να μπει

και διώξε το σκοτάδι της κακίας πέρα, μακριά.

Άκου πώς κελαρύζει το ποτάμι,

γάργαρο το γέλιο ενός παιδιού ακούγεται..."

Αφιερωμένο στη μικρή μπλογκοπαρέα μου και κυρίως στις δύο γλυκύτατες κυρίες που μου το ενέπνευσαν.

Σας χαρίζω και ένα τραγουδάκι που μου άρεσε ανέκαθεν πριν καν μάθω τί λέει από τη μουσική και μόνο. Όταν δε ανακάλυψα τη συγκεκριμένη εκτέλεση και τη Lara Fabian κατενθουσιάστηκα.

Απολαύστε μια καταπληκτική ερμηνεία:

"Κικ-νικ" !

Την Κυριακή είχα υποσχεθεί στα μικρά  μου μίνι εκδρομούλα. Καθότι ο χρόνος μας πίεζε αποφασίσαμε να πάμε κάπου πολύ κοντά.

Και έκαναν και "κικ-νικ" όπως λέει ο γιος μου...

Ρέμβασαν με τον μπαμπά τον υδροβιότοπο του Μουστού:

Είδανε για άαααλλη μια φορά τις βαρκούλες στην παραλία μας:

Και τέλος έπαιξαν με τα σκυλάκια και τα γατάκια της καλής μας φίλης της Γ. από τη Γερμανία,

αλλά περισσότερο χάρηκαν τον Γκαρύ!

(Σημ. ο Γκαρύς δεν είναι φυλακισμένος, εμείς είμαστε μέσα!)

Ν' αγαπάς!

Ένα υπέροχο τραγούδι από τον  αγαπημένο μου Παντελή Θαλασσινό. Μου άρεσε πολύ το συγκεκριμένο βιντεάκι συγχαρητήρια στο δημιουργό του!

Πώς γίνονται οι "ρατσιστές από κούνια."

Η ιστορία που θα σας πω είναι αληθινή. Κάτι μου θύμισε σήμερα το γεγονός και για άλλη μια φορά εξοργίστηκα με τη σκέψη και μόνο.

Καλοκαίρι απόγευμα (πριν από 4 περίπου χρόνια) παίρνω την κόρη μου που ήταν τότε σχεδόν 3 ετών και πάμε να δούμε τη μαμά μου που έχει καφενείο. Φτάνοντας στην πόρτα βλέπω ότι πίσω μας έρχεται ένας νεαρός που πουλάει C.D. Η μικρή δεν έχει μέχρι τότε συναντήσει από τόσο κοντά άνθρωπο διαφορετικού χρώματος. Χαίρομαι για αυτό και περιμένω να δω την αντίδρασή της. Με το που πατάμε το πόδι μας μέσα και ενώ ο νεαρός βρίσκεται ακριβώς πίσω μας ένας "κύριος" που πίνει το καφεδάκι του, λέει δυνατά στη μικρή: "Κοίτα πίσω σου, ΘΑ ΣΕ ΦΑΕΙ!!!"

Δεν μπορώ να σας περιγράψω το πώς ένοιωσα! Το παιδί μαρμάρωσε και άρχισε να κλαίει και ο καημένος ο νεαρός είχε κατεβάσει το κεφάλι και από το ύφος του καταλάβαινες πόσο άσχημα ένοιωθε! " Άκου να δεις", λέω στον "κύριο", "δε σου επιτρέπω να κάνεις ρατσιστή το δικό μου το παιδί!" Ήθελα να πω και άλλα, αλλά κρατήθηκα γιατί προσπαθούσα να καθησυχάσω τη μικρή. Την πήρα από το χεράκι και πήγαμε κοντά στον νεαρό που χαμογελούσε τώρα, τον ρωτήσαμε πώς τον λένε. Ήταν ο Ντέιβιντ, από την Κένυα. Μέσα σε λίγα λεπτά η κόρη μου του χαμογελούσε και τον βομβάρδιζε με ερωτήσεις. Έγιναν "φιλαράκια".

Η μικρή θα πάει φέτος στη Β΄ Δημοτικού και είναι πάντα φιλική με παιδάκια από άλλες χώρες, έχει κατανοήσει πολύ καλά το ότι οι άνθρωποι δεν ξεχωρίζουν λόγω χρώματος, φυλής ή γλώσσας.

Και είμαι πολύ περήφανη μαμά γι' αυτό!

Να σε χαιρόμαστε μανούλα!

Να ζήσεις μανούλα και χρόνια πολλά,

βαθειά να γεράσεις γεμάτη χαρά.

Παντού να σκορπίζεις αγάπη αγκαλιές,

σε πολλά εγγονάκια παραμύθια να λες!

Στη μανούλα μας που σήμερα κλείνει τα 60!

Καλό Φθινόπωρο!

Χινόπωρο, στολίστηκες νεκρό κι ωραίο από προχτές,

με το παλιό Βενέτικο χρυσάφι

και τώρα οι βοριάδες οι πικροί σου γίνονται τραγουδιστές

και τα νερά τα πένθιμα ζωγράφοι.

Μιλτιάδης Μαλακάσης "Χινόπωρο"